Vrijdochtend 16 maart, het is prachtig weer. In het hotel zitten de zangers, de dansers en de muzikanten aan de ontbijttafel opgeruimd te praten over hun plannen voor vandaag. Vanmiddag hebben ze een repetitie in het Grand Théâtre, maar eerst neemt Tim ‘zijn’ dames mee shoppen in Dijon. Hij weet een paar geweldige winkeltjes waar je Dijons befaamde mosterd en gemberbrood kunt kopen.
Ook productieleider Hans loopt na het ontbijt de pittoreske stad in, niet om de plaatselijke specialiteiten te kopen maar rozen voor de voorstelling. Hij dwaalt door de nauwe straatjes die hem langs de vele kerken en monumenten van Dijon voeren. Na een lange wandeling duikt hij een bloemenwinkel in, waar hij – na enige onderhandeling over de prijs – twee enorme bossen met rozen besteld: één voor de voorstelling van vrijdag en één voor die van voor zondag. Daarna haast hij zich terug naar het theater, want de repetitie gaat zo beginnen.
De dansers en de zangers zijn zich al aan het opwarmen op het podium, dit is een traditionele pente, ofwel een podium dat schuin afloopt naar de zaal. Dat wordt spannend als de wagentjes het podium op en af moeten! Vooral Marlene moet veel weerstand bieden om te voorkomen dat Ederson met zijn wagen het publiek inrijdt.
Die avond vindt de Franse première van Merg plaats in een uitverkocht Grand Théâtre. Het enorme classicistische theater, met zijn grote trappen en hoge zuilen, stroomt gestaag vol. Maar liefst 700 toeschouwers nemen plaats in de prachtige Barokzaal, die rijkelijk versierd is met schilderingen, ornamenten en kroonluchters.
Als het licht in de zaal dimt gaat alle aandacht uit naar het sobere toneelbeeld van Leine & Roebana. In de zaal van het Grand Théâtre komt Merg goed tot zijn recht: de goudglimmende kostuums worden getoond in een weelderige omlijsting. De hemelse muziek heeft alle ruimte om op te stijgen, voorbij de twee balkons tot hoog in de koepel; de akoestiek is bijzonder goed.
Ondanks de grootte is het theater toch heel intiem en zijn alle toeschouwers zeer betrokken bij de voorstelling. Ook Andrea en Harijono zitten op het puntje van hun stoel, want op het podium ontstaat iets moois, iets nieuws. Het zijn kleine details en subtiele veranderingen die hen verrassen.
De toeschouwers zijn getuige van iets bijzonders en geven een zeer enthousiast en hartelijk applaus. De dansers en de muzikanten worden maar liefst vier keer teruggeroepen.
Het was daar op het feeërieke podium in Dijon, ver van Nederland, “where the magic happened”.
Zaterdagochtend, de ochtend na de première gaat Andrea al vroeg terug naar het Grand Théâtre om een dansworkshop te geven aan kinderen.
Op het podium hebben 26 tienjarigen zich genesteld tussen de decorstukken van Merg. Langs de rand van het podium ligt een lange rij jassen en tassen, die moet voorkomen dat er iemand vanaf rolt. De kinderen kijken Andrea vol afwachting aan: wat gaan we doen? Ze gaan dansen, legt Andrea uit in een mengelmoes van Engels, Frans en hier en daar wat Grieks. De Franse agente Line, net als de rest op kousevoeten, fungeert waar nodig als tolk.
Na een energieke warming up en een speels heupwiegdansje zijn alle deelnemers warm en los. “Chaud, chaud,” klinkt er terwijl ze hun truien uittrekken; de barrière van kleding neemt fors in omvang toe.
Andrea lijkt helemaal in haar element tussen de jonge dansers. Ze laat ze denkbeeldige spinnenwebben maken over hun lichaam en balletjes door hun ledematen rollen. Alle kinderen doen enthousiast mee, zonder enige gêne of remming. Al klinkt er wat zenuwachtig gegiechel als ze moeten spelen dat ze verliefd zijn op hun danspartner, maar al snel springen en schuivelen de paartjes vrolijk door elkaar heen.
De kids weten van geen ophouden, vooral niet als ze zich over de diagonaal moeten voortbewegen met grote sprongen of rollend over de grond.
Na afloop verzamelt een stralende Andrea alle deelnemers van de workshop om zich heen om vragen te beantwoorden. Als een jongetje haar vraagt waarom ze over de grond gingen rollen, antwoordt Andrea: “Omdat dat ook een manier is om je voort te bewegen. Je hebt niet altijd je benen nodig om je te verplaatsen.”
Tijd voor de rondleiding door het theater. De kinderen trekken hun kledingstukken uit de barrière en verlaten met veel bedankjes en kusjes het podium. Vertederd kijkt Andrea ze na, “wat een schatjes, he?” Ik kan dit alleen maar beamen wanneer de groep haar vanuit de zaal en het eerste balkon nog eens honderd kusjes toezendt. “Bye, bye!”
Vandaag vindt de Franse prémière van Merg plaats! Op vrijdag 16 en zondag 18 danst Leine & Roebana in het Grand Theatre van Dijon, tijdens het Festival Art Danse (10 maart – 2 april 2007).
In het programmaboekje van het festival wordt het Nederlandse dansgezelschap met veel enthousiasme aangekondigd:
“[...] Du Festival Art Danse 2006, Andrea Leine et Harijono Roebana ont prouvé qu’ils maîtrissaient avec brio une danse élégante, précise, énergique et virtuose, en parfait accord avec la musique ancienne.”
“Bij het Festival Art Danse 2006 hebben Andrea Leine en Harijono Roebana bewezen dat zij een sierlijke, nauwkeurig, energieke en virtuoze dans beheersten, in perfecte overeenkomst met de oude muziek.”
Een paar uur voor aanvang van de voorstelling nemen de dansers en de zangers de mis-en-scène door, droog en kaal, zonder kostuums. Snel en geroutineerd werken ze de scènes af, terwijl ze hun route over het podium checken en de belangrijke plaatsen markeren met stroken wit tape. Gaandeweg vormt zich een grillig spoor van witte kruisjes op de zwarte balletvloer.
Ondanks het kale podium vind ik de spacing toch interessant om naar te kijken. Soms is een stuk in al zijn eenvoud zo sprekend dat het eigenlijk geen aankleding nodig heeft. Zo vind ik Edersons monumentale opkomst op de hoge wagen ook zonder het lange gewaad er fascinerend uitzien. Vooral omdat nu de spannende constructie te zien is, die hem in staat stelt om met de zwaartekracht te spelen.
Voor andere momenten is het licht alleen genoeg om de sfeer te bepalen voor een scene en de juiste emoties op te roepen. Wanneer Tim bijvoorbeeld levenloos op de schoot van Claron ligt maakt het koude lage licht de bewening tot een ware piëta.
Dit is een van mijn favoriete dansfrases in Merg, vanwege de energieke bewegingen. De dansers bevrijden hun torso en vullen hun longen met lucht. Met hun ademhaling zetten ze de bewegingen kracht bij.
Het gesis en de harde ademstoten waarmee de lucht het lichaam verlaat is goed hoorbaar wanneer de muziek stopt.
Beste bezoeker,
Het nieuwe seizoen is begonnen!
Door middel van teksten, foto's en video's neem ik je mee naar de repetities en de voorstellingen van Leine & Roebana. Je ziet de dansers en de muzikanten de bewegingsfrases instuderen, de kostuums uitproberen en de muziek verkennen.
Natuurlijk kun je in dit blog ook je vragen en opmerkingen over de voorstelling of dans in het algemeen kwijt.
Marijn
