In een rijtje staan de drie dansers voor de spiegel: Tim, Heather met tussen hen in Amy Gale, voormalig danseres, performer en choreografe van het Onafhankelijk Toneel. Het is enkele jaren geleden dat Amy gedanst heeft, maar uit haar fiere houding en krachtige armen spreekt haar jarenlange danservaring.
Het is een van de eerste repetities van footNote1. Geconcentreerd kijkt Amy naar Heather, die een korte bewegingsfrase voordoet: “Turn, turn, turn, both arms, right arm…cross.”
Gedrieën herhalen ze de frase een paar keer achter elkaar. Tim en Heather bewegen sierlijk en organisch; vloeiend volgen de bewegingen elkaar op.
In het begin volgt Amy de bewegingen van de andere twee dansers nauwkeurig, maar naarmate ze de frase beter kent gaat ze steeds meer kleine nuances toepassen. Zo kapt ze soms een beweging eerder af of zet ze hem net iets later in dan Tim en Heather.
Andrea en Harijono kijken tevreden. Ze zien de felheid en de gekheid van Amy terugkomen, haar nuances en haar perfecte timing. “Doe het maar een keer alleen, Amy, op je eigen manier. Wil je dat doen?” vraagt Andrea. “Op mijn eigen manier…terug naar het verleden” Amy grijpt naar haar hoofd, waar ze al haar choreografieën heeft opgeslagen.
Lang heeft ze niet nodig. Met haar blik strak naar voren gericht staat ze voor Andrea en Harijono. Nonchalant zwaait ze met haar armen, houdt ze even stil in de lucht alvorens ze ze fel weggooit, uithaalt en weer voor haar borst sluit.
Al bewegend hervindt Amy haar eigen danstaal. Stotterend, haperend maar luid en verstaanbaar verklankt haar lichaam woorden en ideeën uit het verleden.
Sprakeloos kijkt iedereen toe; Amy’s verhaal grijpt het publiek nog steeds.
