Het aftellen is begonnen; over 4 weken is de première van Theriak. In de studio wordt keihard gewerkt, want het stuk is vergevorderd maar nog niet af: bijna al de dansfrases, muziekstukken en de teksten zijn er, alleen de juiste volgorde ontbreekt nog.
Ondanks de stijgende spanning is iedereen vrij ontspannen. Marlene doet stemoefeningen, Heather masseert haar benen en Tim staat in een hoekje te stretchen. Op de achtergrond klinkt het zachte getokkel van de harp.
Tijdens de wekelijkse doorloop is de voorste rij met stoelen helemaal gevuld. Bijna iedereen die aan de productie mee werkt is er, zoals Paul van Laak (lichtontwerper), de drie technici, Aziz, de kantoormedewerkers van Leine & Roebana en een aantal gasten. Voor de dansers werkt het publiek stimulerend, voor Andrea en Harijono betekent het feedback. Vlak voor de doorloop fluistert Harijono me in: “We hebben een kwartier geleden de hele volgorde omgegooid. Het voelt veel beter zo!”
Het stuk begint nog steeds met de solo van Tim. Ederson haakt in en samen dansen ze verder in prachtige eenstemmigheid…tot zover is alles nog hetzelfde.
Dan vallen de eerste wijzigingen me op: de muziek zet op een ander moment in, sommige teksten komen op andere plaatsen en de enscenering is veranderd.
De dansers spieken soms op een papiertje om te kijken wat er volgt. Afgezien van dat is bijna nergens aan te merken dat ze net geconfronteerd zijn met een haast nieuwe choreografie. Alles loopt zeer organisch in elkaar over, met een ondoorgrondbare logica en aan het einde neemt het stuk nog een verrassende wending…
Andrea en Harijno stralen. Ze zijn weer een stap verder, al is deze stap niet definitief, want ze gaan de komende weken nog een heleboel veranderen.
Categorieën: Leine & Roebana
getagged: modern dance, Moderne dans, Theriak
Gerammel en gekletter in het trappenhuis: een stoet dansers slepen stoelen van het kantoor naar de studio “Wat ga je met al die stoelen doen?” vraag ik Andrea terwijl ik achter haar aanloop met een stoel in mijn handen. Ze antwoord niet maar lacht geheimzinnig.
Als we de studio binnenkomen moet iedereen zijn stoel in de rij stoelen voor de achtermuur en de spiegel zetten. Tot mijn blije verrassing zit op een van de stoelen Peter Delpeut, de dramaturg van Merg. Ik schuif mijn stoel naast de zijne en wacht vol spanning tot de doorloop begint.
De dansers nemen plaats op de rij stoelen tegen de achtermuur en Lavinia achter haar harp, die inmiddels voorin de zaal staat. Ze begint met een stuk van George Crumb met duistere tonen en spannende stiltes waarin alleen het ademen van de dansers te horen is. Tim en Ederson bewegen zich razendsnel door de ruimte, opgejaagd maar zonder haast. De mooie lange lijnen worden afgewisseld met korte knievallen en contractions .
De harp speelt door terwijl de dansbewegingen vertragen. Ederson staat op zijn tenen, reikt met zijn hele lichaam omhoog en slaat zijn ogen ten hemel. Even lijkt hij los te komen van de vloer, maar dan krimpt hij ineen. Hij zakt door zijn knieën, kromt zijn rug en trekt zijn armen in; hij is gebroken.
“Can you play something lighter, what you are suppose to play on a harp?” vraagt Heather aan de harpiste in een poging om de sfeer te verbeteren. Lavinia denkt even na en speelt warme opbeurende muziek van Händel. Tevreden loopt de danseres af. Ze is echter nog niet weg of stemming slaat weer om.
Alleen of in een groep komen de dansers op, verwikkeld in een heftige strijd met zichzelf of een ander en verdwijnen weer. Af en toe nemen de dansers plaats op een van de stoelen en bekijken de anderen, hijgend van de zware inspanningen.
Ze geven zich helemaal, maar zonder resultaat: sommige personen blijven om elkaar heen dralen zonder bij elkaar te komen en degene die op zijn wenken bediend wordt wil steeds maar meer. Toch geeft niemand op, want zolang er beweging is is er hoop.
Categorieën: Moderne dans
getagged: Harp, Moderne dans
