6. Boston, ICA

Toen we via de achterkant van het ICA (Institute for Contemporary Art) naar binnen gingen hadden we geen idee wat ons te wachten stond. De lichte ontvangsthal met hoge glazen wanden en een warme houten vloer prikkelde al wel onze fantasie, maar het aanblik van de theaterzaal overtrof al onze verwachtingen.

Overgoten door zonlicht strekte de zaal zich voor ons uit. De grote ramen van de vloer tot het plafond toonden een uitgestrekte zee en een stalend blauwe lucht. Het podium was leeg, maar daarachter bevond zich een geweldig tableaux vivant met vogels die over het water scheerden, ontelbare bootjes en in de verte de skyline van Boston.

Gedurende de opbouw van de set verdween er steeds meer van het uitzicht. Eerst kwam er een groot wit gordijn aan de achterkant van het podium, daarna sloten stuk voor stuk de zwarte rolgordijnen voor de ramen. Aan het eind van de dag was de hele ruimte verduisterd.

In plaats van het waterlandschap van Boston prijkte het decor van Sporen nu in de zaal. Desondanks bleef de magie van de locatie voelbaar.