By attending LeineRoebana’s first sponsors’ afternoon you support us in our future projects and with your help we can keep realizing exciting collaborations with outstanding national and international musicians and other artists.
For this unique event we ask a minimum donation of € 150, including dinner. Your help is very much appreciated and we hope to see you in the Lloyd Hotel!

For more information click here or see our website

For registration and more information:
Annemiek Kloek, LeineRoebana +31 (0)20 4893820 or
getclose@leineroebana.com
Sunday 22 January 2012
Start 15:00 – 19:00

Lloyd Hotel & Culturele Ambassade
Oostelijke Handelskade 34
1019 BN Amsterdam

“Wanneer ik de studio binnenkom zijn de dansers al bezig met hun spieren op te warmen en de musici spelen al wat noten. Wat meteen mijn aandacht grijpt zijn de prachtige, traditionele, Indonesische instrumenten die aan de zijkant van de studio staan. De klanken die hieruit komen heb ik nog nooit eerder gehoord, ik ben benieuwd wat ik dadelijk te zien en horen krijg. De studio is gevuld met allerlei verschillende nationaliteiten en culturen. Na nog een korte repetitie begint de doorloop..

In Ghost Track komen twee tegenpolen samen. Enerzijds de moderne dansstijl van LeineRoebana, anderzijds de Indonesische traditionele dans en muziek. Deze twee tegengestelden smelten samen tot een nieuwe beleving. De passie van beide culturen voor dans en muziek is voelbaar en komt volledig tot uiting. Met alle energie die de dansers die zij in hun lichaam hebben, wordt elke beweging tot in de puntjes uitgevoerd. Deze voorstelling brengt veel verschillende emoties over, sommige stukken zijn heftig en opzwepend, andere delen zijn heel gevoelig en rustig. Door deze afwisseling wordt continue de aandacht vastgehouden. Het feit dat de muziek live op traditionele Indonesische instrumenten wordt uitgevoerd geeft een extra belevingswaarde.

Je wordt totaal ondergedompeld door de muziek en dans, dit neemt je mee naar een andere wereld. De voorstelling is heel toegankelijk, kennis of ervaring met dans en muziek is niet nodig om volledig van dit optreden te kunnen genieten. De combinatie van de prachtige Indonesische muziek en de fascinerende dans blijft boeien van het begin tot eind. Een grote hoeveelheid dansers en musici brengen een prachtige, unieke beleving op het toneel.

Met het kippenvel nog op mijn armen loop ik de studio uit, ik ben nu al zo onder de indruk van deze doorloop, dat ik haast niet kan wachten tot de première.”

door Inger de Louw, student Management in Creative Industries

Daar stond ik dan met kerkbeits doordrenkte schoenen op een kaasdoek waar geen eind aan leek te komen. Dit moet het achterdoek worden voor “Ghost Track”. Niet zomaar een achterdoek, nee een achterdoek dat spreekt, eruit knalt maar ook niet te zwaar is voor vervoer. Dat wordt een leuke uitdaging om te voltooien!

Na het verzamelen van al het materiaal bestaande uit 1,5 kilo kerkbeits, tientallen pakjes behanglijm, verfrollers, meters Chinees tafelkleed en heel veel goede zin konden we aan de slag. Omdat het doek opgebouwd is uit meerder lagen zijn we begonnen met het goed insoppen van het kaasdoek. Kokend water gemengd met kerkbeits geeft de mooie donkere kleur. Kerkbeits vervolgens mengen met ook heel veel water en pakjes behanglijm zorgt voor een lekker slijmerig papje. Met dit papje hebben we eerst het hele achterdoek in gesopt. Het moest goed doordrenkt zijn zodat er een goede basis is.
Goed, dat ging nog zonder kleerscheuren en waren we nog niet al te stressvol.
Vervolgens moesten we het doek aankleden met het Chinese tafelkleed. Het was even zoeken naar een goede techniek om aan alle eisen die Ascon hiervoor had te voldoen. Stukje tafelkleed pakken, dit verfrommelen zodat er lekker veel kreukels in komen, vervolgens op het gesopte kaasdoek leggen, daar weer een flinke laag kerkbeits gemengd met behanglijm over heen strijken en zo steeds verder naar boven werken. Uiteindelijk werd het een grote kliederboel en alles was door en door nat. Nu kwam het volgende punt, hoe krijgen we dit doordrenkte doek ooit droog voordat het naar Breda moet? Gelukkig heeft onze Ernst overal aan gedacht en had mega ventilatoren bij zich. Ventilatoren die er normaal gesproken voor moeten zorgen dat kisten vol met aardappels drogen, dus waarom een doek van 12×18 meter niet? Na een dag hard werken was er zeker wel 1/3 klaar wat door kon als : goedgekeurd. We waren blij, ondanks de kille koude grote Bruynzeel loods waar Ernst en ik ons een aantal dagen hadden opgesloten.

Na een goede nachtrust stond de bruine drab alweer smachtend te wachten. Na onze dagelijkse check, dit keer ook met Ascon. besloten we toch een andere techniek te gaan gebruiken. De aardappelventilatoren hadden goed hun best gedaan maar het was zo ontzettend nat, dat kregen we niet droog voor zondag. Dus dag twee bestond uit een ochtend tafelkleed rollen, verfrommelen, doek insoppen, tafelkleed uitleggen en een beetje aandrukken. Zodat het goed kon intrekken en we niet al te veel van het vieze drabje er overheen moesten strijken, want dat zorgde ervoor dat alles zo doordrenkt was. Toen we eenmaal al een tafelkleed uitlegt hadden was het tijd om kleur aan te brengen. Maar het tafelkleed stond eigenlijk te bol om daar de kerkbeits over te gooien. Dit zou gaan scheuren en dan zou aan het eind van de tournee het doek niet meer bestaan. Daar wordt niemand blij van. Uiteraard had Ernst weer een prachtige associatie en kwam met een goed idee.: “zoek maar wat plankjes en tape.” Zo gezegd zo gedaan. Met die plankjes en de tape maakten we van onze voeten een soort stampers om al het bollige tafelkleed goed plat te drukken. Uiteraard moet je voorzichtig lopen, om niet uit te glijden over de drab zodat niet alleen je voeten doordrenkt waren, maar vervolgens ook je hele lijf. Dus daar liepen Ernst en ik als twee pinguïns over het gigantische doek met een enorme grijns op onze gezicht. Lachen moesten we hierom zeker, maar het werkte wel. Om het af te maken pakte Ernst een emmer met kerkbeits en ik een roller. Zo liepen we achter elkaar aan en zat het eigenlijk in no time onder de drab. Daarbij komt ook nog eens dat het niet kleddernat was geworden. Voor de finishing touch gooiden we vanaf de zijlijn nog isolatiemateriaal, lekker veel want het zou er toch wel af vallen, voor extra vlekken en meer speelsheid. Als je er nu nog over heen zou lopen gleed je ten eerste gigantisch uit, want in de leuke loods waren ook hondjes die hetzelfde was overkomen. Vol energie rennen ze op het doek af en woesj daar gingen ze. Dus als iemand denkt wat is dat voor gekke vlek, dat zou best een pootafdruk kunnen zijn! Naast uitglijden was er ook een grote kans dat het doek stuk zou gaan die lieten we het heel verstandig met rust en lieten de ventilatoren goed z’n werk doen. Ernst en ik keken elkaar aan, HIGH FIVE! Het is gelukt! EN HOE!

Floortje

Photos from the rehearsal for Ghost Track taken on 25th of October by ambassador Lucy Aarnink.

The Indonesian dancers and the LeineRoebana dancers are walking around in the studio, making some movements in preparation for the rehearsal which is about to start. You can see the two groups know each other for some time now, but there’s also a refreshing sense of unfamiliarity in the space. How will it to work, when the Indonesian style of dance and LeineRoebana movements are integrated?

The rehearsal starts with a duet by Reut Gez-Wang and Boby Ari Setiawan. The differences between the two dancers immediately create an exciting atmosphere. Boby’s movements are as sharp as a knife and smooth at the same time. In one purposeful jump he can land in a straddled position on one knee. Reut’s movements are raw and expressive, with strong arm gestures and a total physical commitment, typical of the work of LeineRoebana.

A bit further on in rehearsal, the interaction between Indonesian and western gestures has developed. In a massive group section almost the whole company are moving in unison. It is beautiful to see how each dancer still maintains their own character. Especially the movements of the hands are totally different with the Indonesian and the western dancers.

The focus and concentration of the Indonesian dancers on their meticulous movements is wonderful. Their introverted character accentuates how open and extroverted the movement vocabulary is of their western counterparts. The LeineRoebana dancers are more explosive and much more focused on the surrounding space. The contrast becomes beautifully visible when Swantje Schäuble with ecstatic movements swirls around the solidly dancing Sandhidea Cahyo Narpati. Moments later, Uri Eugenio dances a similar phrase with Agus Mbendhol. It’s as if Swantje and Uri are being catapulted into space, while Sandhidea and Agus firmly plant their feet in the ground. Still, the Indonesian dancers do end up moving dynamically through space as well. In combination with the robust way of jumping from one position into another this creates an overwhelming effect.

When the dancers of LeineRoebana also incorporate Indonesian gestures into their movements, it has a surprising effect, because they still remain themselves. With Tim Persent, the gestures become playful and light, while Heather absorbs them into her own compelling style.

The piece isn’t finished yet. There are many rehearsals still to come and whole sections still have to be set and music has to be added. But even from this rehearsal a lot of fascinating things are to be seen.

Maarten Baanders

Voordat de repetitie begint, lopen de Indonesische dansers en de dansers van LeineRoebana door de zaal en maken wat voorbereidende bewegingen. Je kunt merken dat de twee groepen elkaar al een tijdje kennen, maar ook hangt er een frisse onwennigheid in de ruimte. Hoe gaat het straks werken, als de Indonesische dansstijl en de LeineRoebana-bewegingen met elkaar integreren?

De repetitie gaat van start met een duet van Reut Gez-Wang en Boby Ari Setiawan. De verschillen tussen die twee roepen meteen een spannende sfeer op. Boby danst messcherp, maar ook vloeiend. Resoluut kan hij in één sprong in een geknielde spreidstand schieten. Reut danst rauw en expressief, met krachtige armgebaren, een totale fysieke overgave zoals die vaker voorkomt in het werk van LeineRoebana.

Verderop in de gerepeteerde passage is de wisselwerking tussen Indonesische en westerse gebaren gegroeid. In een massale groepsdans maakt bijna de hele groep gelijke bewegingen. Het is mooi te zien hoe ieder daarbij toch zijn eigen uitstraling behoudt. Vooral dansen met de handen is bij Indonesische en bij westerse dansers totaal verschillend.

De concentratie van de Indonesische dansers op hun precieze gebaren is prachtig. Hun in zichzelf gekeerde uitstraling maakt extra voelbaar hoe open en extravert de danstaal van hun westerse tegenpolen is. De dansers van LeineRoebana zijn explosief en veel meer op de hele ruimte gericht. Heel mooi is dit contrast te zien als Swantje Schäuble extatisch om de stevig dansende Sandhidea Cahyo Narpati dwarrelt. Even later danst Uri Eugenio ook zo’n partij met Agus Mbendhol. Het is of Swantje en Uri de ruimte in worden geschoten, terwijl Sandhidea en Augus hun voeten robuust op de aarde planten. Toch komen ook de Indonesische dansers ertoe zich met vaart in de ruimte te verplaatsen. Het geeft, in combinatie met de krachtige manier waarop ze van de ene houding in de andere springen, een overdonderend effect.

Ook als de dansers van LeineRoebana Indonesische gebaren in hun dans opnemen, kijk je daar verrast naar, omdat ze toch zichzelf blijven. Bij Tim Persent krijgen de gebaren iets speels en lichts en Heather Ware neemt ze op haar eigen manier mee in haar meeslepende stijl.

De voorstelling is nog niet klaar. Er moet nog veel gerepeteerd worden en hele stukken moeten nog definitief in elkaar worden gezet, met de muziek erbij. Maar ook aan deze repetitie is al veel fascinerends te zien.

Maarten Baanders

Improvisatie
Behalve een vernieuwer is hij ook een improvisator. In de voorbereidingen op Ghost Track loopt hij drummend op een handtrom tussen de dansers door. Hij daagt ze uit, zet ze op het verkeerde been, verleidt ze tot andere bewegingen of gaat in op hun reacties.
Gunawan gedraagt zich bijna als een danser. “Beweging combineren met muziek is al van oudsher een onderdeel van de Soendanese traditie”, zegt de musicus. “Dat is anders dan klassiek-Javaans. We gebruiken dezelfde instrumenten, maar de cultuur is anders: veel meer statisch. In de voorstelling zouden muziek en dans moeten functioneren als één lichaam. Daar kies ik mijn muzikanten ook op uit: ze moeten veelzijdig zijn en contact maken, met elkaar en met hun publiek. Ik ben mijn carrière begonnen met muziek maken voor dans, maar ik heb nooit eerder zo intensief samengewerkt als hier bij LeineRoebana.”

Muziek laten communiceren
Iwan Gunawan bouwt nieuwe gebouwen met oude stenen. “Ik zoek naar andere kleuren op basis van de traditie. In die zin verschilt mijn manier van werken niet van het maken van kamermuziek in het algemeen; dat is hetzelfde avontuur. Topeng, de maskerdans, is een klassieke vorm. Het vraagt een grote concentratie om de muziek te laten communiceren. Het is in feite een spel van vragen en antwoorden. Niet fysiek, maar in het hart en de geest. Dat is het mind concept van topeng. ”
Gunawan gebruikt er het woord greget voor: het verlangen om werkelijk iets te doen, een combinatie van controle en concentratie: “Gooi je energie niet zomaar de lucht in, maar kies werkelijk voor een beweging. Timing en ruimte, daar gaat het om.”

door Dick van Teylingen

I still think back often of our time in Indonesia and I remember what a great time we had; meeting each other, sharing our knowledge en getting inspired by one another. In less than four weeks, on the 14th of October, Boby, Agus and Sandhi will arrive in Amsterdam and will continue the collaboration with us. Two weeks later our big Dutch-Indonesian family will be complete again, when the musicians will join the rehearsals. Of course we are all looking forward to welcome them in Belanda.

In the meantime, choreographers Andrea Leine and Harijono Roebana continued the rehearsals for Ghost Track with the Dutch dancers. We are very glad to welcome our dancer Reut Gez-Wang in this project and back in LeineRoebana’s studio. A new face is that of Luana van Eekeren, our intern for this season. She introduced herself to you last Friday on this weblog.
The coming two months are going to be intense; there is much work to do, but I’m sure that it will be an inspiring time for everyone once again.

On the 10th of September, LeineRoebana performed the piece Tempus/Tempo at ‘Ogentroost’, the opening of the cultural season in Breda at PodiumBloos. On the same day I, my colleague Annemiek and dancer Reut were present at the ‘Open Heritage’ day (Open Monumentendag) in church ‘De Duif’ in Amsterdam to promote Ghost Track Festival that we’ll perform there from 3 until 6 December. We had nice talks with some people who were very interested to come and see the performance! For these performances in De Duif but also for other ones, including Breda, The Hague and Leiden, we’re working on an extensive side programming including lectures /presentations about European and Indonesian dance and music, workshops, introduction before the performance, after talks, etc. Keep following this weblog and the LeineRoebana Facebook group to stay informed about these activities in the coming months.

Stéphanie den Blanken